http://vlo.b-cool.nl is de plek waar ik vanaf nu mijn krabbels ga posten.
Hoewel de eerste reclame die ik hier kreeg mij zelfs nog wel kon inspireren, begint het me nu toch wel echt de keel uit te hangen. Een uitnodiging zoals hieronder gedaan, kon en wilde ik dan ook niet negeren.

Ieder ander dan de reclamebots: voel u even welkom op mijn nieuwe plek, waar u, zolang ik niets aan de lay-out heb gedaan (en dat kan best even duren) wordt vergast op het prachtwoord "Citadel", op brilsterkte nog wel. Alleen dat al is de moeite van het bezoek waard, maar ik hoop op korte termijn nog betere redenen te geven.

Ergens in de geschiedenis zijn we het erover eens geworden dat reclame in deze wereld bijzonder belangrijk is. En ergens zijn we het er ook over eens geworden dat voor degene die dat ontwikkelt daar ook wel wat tegenover mag staan. Zei ik iets? Ha, dat is veel te bescheiden gedacht voor de snelle jongens en meisjes die schijnen te weten hoe mijn behoefte naar spijkerbroeken, chocoladekoekjes, bier, verzekeringen, auto’s, de bijbehorende benzine en voedingssupplementen met nandrolon erin het best kan worden aangewakkerd. En iedere keer als ik het resultaat van die, nou ja, inspanningen dan maar, onder ogen krijg, vraag ik me af: waarom? Bij welke conventie hebben we besloten dat al die in middelmaat uitblinkende aandachttrekkerij de middelmatige beloning ontstegen is.

Traag liep de band door; steeds meer ruimte had ze tot haar beschikking. Maar ze kon net niet bij dat handige bordje, ‘volgende klant’, wat altijd zo’n veilig gevoel gaf. Angstig keek ze om zich heen. Ze kende deze situatie wel. Het leek of er nog niets aan de hand was, maar voor je het wist, zou het nu te laat zijn. Het was van levensbelang dat ze nu de juiste beslissingen zou nemen. fficeffice" />

Stel je voor, dat de caissière al zou beginnen haar boodschappen te scannen, terwijl zij nog bezig was om alles uit te stallen, dan liep je zo hopeloos achter de feiten aan. Keek zo’n mens je meteen zo verwijtend aan, omdat dat veel te kleine stukje waar ze alle afgewerkte waar heen schoof veel te vol zou raken. Daar kon ze niet goed tegen. Maar ja, als je te vróeg ging laden, dan kon het zijn dat haar boodschappen werden aangezien voor die van haar voorganger. Moest ze daar weer bij ingrijpen, maar dat durfde ze eigenlijk nooit goed. Zo had ze ooit al eens een pak wasmiddel verloren zien gaan. Had haar altijd bevreemd, dat haar voorganger daar óók niet bij had ingegrepen.

Ze mat nog eens. Een gat van 30 centimeter kon ze nu laten vallen, dat moest toch volstaan als communicatie naar de caissière. Ze begon met laden, eerst aarzelend, maar naarmate de klus vorderde met steeds vastere hand. Het gat van 30 centimeter leek te volstaan, maar toen het dichter naar de caissière toerolde, sloeg toch de twijfel weer toe. Maar gelukkig kon ze nu bij een bordje. Meeval, daar had ze al niet meer op durven hopen. Ze griste het weg en plaatste het. Veilig! Maar toen keek ze om en, oh gruwel, achter haar was ook al iemand begonnen met laden en dat gat was lang géén 30 centimeter. Dat zou onverbiddelijk fout gaan. Actie, nu! Een kattesprong weg bleek nog een bordje te liggen. Ze dook erop. Net op tijd. Ha, mooie actie! Dat gaf vertrouwen. Nu zou het met pinnen verder toch ook wel lukken.

Zen, nu.

Sinds anderhalf jaar alweer woon ik samen met mijn vriendin. Heel gelukkig, dank u. Met enige meeval aan een lekker uitgewoond appartement gekomen (onze voorganger overleed er op de gezegende leeftijd van 93 jaar) dat na een goede maand stevig klussen alweer heel wat minder uitgewoond overkwam.fficeffice" />

Een goed ondernemer denkt echter altijd vooruit. Toen ik gisteravond thuis kwam van het werk, vond ik in mijn brievenbus dan ook een flyer waarop met grote letters stond: 100% SCHEIDEN. Daar verbaasde ik me over. Nou ken ik ook wel de verhalen van de Amerikaanse letselschadeadvocaten die zich bij voorkeur vestigen bij een druk en onoverzichtelijk kruispunt en zich bij iedere ter zake doende klap naar buiten reppen om zich te vervoegen bij de slachtoffers: ”Here’s my card.” Maar van deze mensen, waar het hele land, alle staten, altijd gezellig overheen piest (behalve soms iemand, die bijvoorbeeld net een ongeluk heeft gehad op een druk en onoverzichtelijk kruispunt) kan in ieder geval gezegd worden dat ze in ieder geval opduiken als het initiële leed inmiddels geleden.

Deze flyer kwam wel heel proactief op me over. U leeft dan wel gezellig samen, maar heeft u al gedacht aan de voordelen van een volledige scheiding? Lekker weer op uzelf! En wellicht raakt u straks alsnog op elkaar uitgekeken. Als u nu binnen twee weken reageert met extra korting! Stoken in een goede relatie om in je inkomen te voorzien, het leek me weer ’s wat nieuws. En gezien de praktijk dan wel laakbaar, maar zakelijk misschien nog niet zo’n slecht idee. Je moet er op tijd bij zijn in deze vrijemarkttijden.

Ik bekeek de flyer wat beter. Ik werd er gewezen op de voordelen van afvalscheiding. Oh ja, dat kon natuurlijk ook. En dan gelijk een flyer om alvast mee te oefenen, wat een service!

Een nieuw jaar (waarvoor ik iedereen het beste wens), een auto die inmiddels ondanks een eerste bezoek aan de garage inmiddels regelmatig te weinig sjoege geeft bij het starten (vooral als het koud is, waardoor hij kan rekenen op mijn begrip), een maand verstreken sinds mijn laatste post… kortom, het is weer eens tijd deze site een wat minder stiefmoederlijke behandeling te geven dan de afgelopen tijd het geval is geweest.

Zolang als mijn bewuste herinnering teruggaat, ben ik dol geweest op auto’s. De liefde had alle ruimte om gevoed te worden. Mijn oom had een garage en ik kwam er maar wat vaak om uit te proberen hoe alle auto’s zaten en mezelf er al in weg te zien rijden. Nou goed, voordeel van ouder worden, is dat ik me dat tegenwoordig niet meer alleen hoef voor te stellen. (Eigenlijk probeer ik ze tegenwoordig ook niet allemaal meer uit, wat raar is, want ze zouden beter passen nu). De liefde is gebleven, zoals veel uit mijn kindertijd. Het verschil tussen mij en bijvoorbeeld Absint is namelijk, dat hij zijn leven lang 18 probeert te blijven, terwijl ik reden heb om te betwijfelen of ik ooit een dergelijk rijpe leeftijd heb bereikt. Ik herken mij nog altijd goed in het kind dat het liefst wil spelen en het verder wel gelooft.

 fficeffice" />

Gezien het voorgaande rijkelijk laat is de kinderliefde een nieuwe fase ingetreden. Eerlijk gezegd had ik nog niet eerder voldoende tijd had vrijgemaakt  om dit te verwezenlijken. Het voortraject leek namelijk veel te weinig op spelen.

Aan de basis ervan staat, hoe kan het ook anders, een kind. In  april van dit jaar werd mijn kleine neefje geboren. De trotse ouders hadden een paar maanden nodig om zich te realiseren dat zo’n klein hummel betekent dat je heel wat meer rotzooi achter je aansleept. Een wagon was de benodigde remedie en toevallig had mijn oom er eentje staan die voldeed. Een doorschuifactie binnen de familie later was ik de trotse eigenaar van een mij welbekende 15 jaar oude Honda Civic. Ik heb een auto!

Sindsdien verzin ik elk weekend redenen om hem te gebruiken.

Anderzijds stel ik er wel eer in mijn werk per fiets te benaderen, dat schijnt goed voor een mens te zijn. Bovendien hou ik ook van fietsen. Maar daar kun je te ver in gaan. Afgelopen vrijdag met name. U hoorde wellicht de berichten en wist dat u gewaarschuwd was. Ikzelf dacht die ochtend, ach, het zal wel meevallen, en stapte welgemoed op de fiets voor een tocht naar de tandarts die mij een maand geleden zo streng had toegesproken en een aansluitende tocht naar het werk. Slotervaart-Osdorp-Telepoort. (Klinkt als een amateurkoers, waaiers, tekort op de begroting.)

Al spoedig realiseerde ik me dat ik de verkeerde beslissing had genomen en een poosje later dat het op het eerste moment van realisatie nog steeds de moeite waard was geweest op mijn schreden terug te keren en in die fijne auto te kruipen. Dat had ik dus niet gedaan. En zo reed ik twee ritten lang met storm pal in het gezicht en hagel, véél hagel. Wat nog serieus pijnlijk is met storm tegen. Dan blijken er omstandigheden te bestaan waarin regenkleding een lachertje is, en waarin wandelen effectief sneller gaat dan rijden op een fiets (waar de ketting af dreigt te schieten). En dan herinner je je nog ’s een heel ander soort kinderlijkheid, waar de realiteit kan zijn dat elementen grip op jóu hebben in plaats van andersom. In de een-na-laatste bocht word ik letterlijk van mijn fiets geblazen. In het doorweekte grasveldje kun je een zachte landing maken, maar ik ben toch blij dat ik er op een of andere in slaag mijn voeten onder me te houden. Bij mijn entree ten kantore wek ik zoveel medelijden op,  dat de portier mij spontaan een bedrijfsoverall aanbiedt. Dat helpt, een beetje.

Ik weet wanneer ik te ver ben gegaan. Ik heb deze week dan ook al manmoedig een paar keer de auto heb gepakt. Ik ben geen kínd meer.